มันเป็นร้านลาบเล็กๆในซอยลาดพร้าว อยู่ฝั่งตรงข้ามกับยูเนี่ยนมอล  ชื่อร้านลาภมีทรัพย์(โปรดสังเกตุตัวคำว่า 'ลาบ' ใช้คำว่า 'ลาภ' แทนซึ่งให้ความหมายได้2ทาง +อวยพรตัวเองให้ค้าขายร่ำรวยไปในตัว) และสิ่งแรกที่ผู้คนที่สัญจรในเส้นทางนั้นจะสัมผัสได้กับบางสิ่งบางอย่าง มันคือออร่าสีแดงที่ทอแสงส่องประกายคลอบคลุมอยู่ทั่วร้าน ไล่ตั้งแต่ป้ายชี้เข้าร้านลาบ, หลอดไฟและสติ๊กเกอร์ชนิดอาหารที่ตู้กระจก และป้ายร้านลาบตัวอักษรพลาสติก.. แต่ที่จี๊ดสุดๆของร้านก็คือโคมไฟหน้าร้านนี่แหละ ถังลิตรไส่น้ำมันหรือไส่เลือดทำลาบก็ไม่ทราบได้ แต่พอแปะสติ๊กเกอร์สีแดงเจาะตัวอักษรแล้วเก๋ไก๋สุดๆ D.I.Y.ทำเอง ง่ายๆสอดรับเศรษฐกิจพอเพียง สุดท้ายขอบอกว่าเจ๊แกออกแบบร้านได้แซ่บอีหลีเด้อ!

(บอกอีกทีดี.ไอ.วาย.คือ)

D.I.Y. ย่อมาจาก do it yourself = แปลแบบรวมๆง่ายๆก็คือการซ่อมแซมหรือ ปรับปรุงเปลี่ยนแปลงอะแดพใหม่สามารถทำได้ด้วยด้วยตัวเองโดยไม่แคร์ช่าง(ช่างแม่ง) ยกตัวอย่างโคมไฟเจ๊ร้านลาบ มีชิ้นเดียว_พรอพพากานด้าไม่มีขายหรอก.

e g g - e - e k k - e e k

ขอสารภาพตามตรงว่าชอบกินไข่ปิิ้งข้างถนนมากกกกกก.. วันนี้ก็เหมือนเคยซื้อไข่ปิ้งร้านเจ้าประจำ แต่ถึงกับต้องหยุกกึ้ก____จุดรวมสายตามาที่ซองกระดาษ(แบบพิมพ์นิยม)

มันเป็นกระดาษA4ที่ใช้แล้วและบ่งบอกว่าอดีตมันเป็นกระดาษหัดวาดเขียนของศูนย์พัฒนาเด็กซอนต้า สากล กรุงเทพฯ ในแผ่นกะดาษประกอบด้วย การหัดลากเส้นตามรอยประคำว่า Monday, ภาพวาดระบายสีรูปเด็กไปโรงเรียน และเส้นไข่ปลาไว้เติมname และ nick name ของเจ้าของผลงาน  ส่วนตัวครั้งแรกที่เราเห็น.. มันเป็นซองกระดาษที่จัดวางสัดส่วน ลวยลาย ตัวหนังสือได้พอเหมาะพอเจาะเอามากๆ มันดูกราฟฟิกไทโปเวรี่ไทยเอามากๆ เหมือนกับว่าคนพับกระดาษไม่ได้พับกระดาษแต่กำลังพิถีพิถันกับการห่อของขวัญให้ใครซักคนอยู่อย่างไงอย่างงั้น(หรือว่าเราจะคิดมากไปเอง 55) ขอบคุณคนพับกระดาษเก๋ๆซองนี้จริงๆ ไข่ปิ้งวันนี้อร่อยขึ้นอีกเท่าตัว

Gonggumade