“นาฬิกาของคุณเหมือนจะบอกเวลาไม่ตรง”

คำของเธอกล่าวขึ้น รูปแบบประโยคที่ไม่ชี้ชัดว่าเป็นประโยคคำถาม บอกเล่า หรือประโยคปฏิเสธ 

ผมฟังคำที่เธอกล่าวโดยไม่ได้เหลือบมองนาฬิกาที่ข้อมือขวาแต่อย่างใด ไม่ใช่เรื่องใหม่ ผมรู้ดีว่าเข็มนาฬิกาหยุดอยู่ที่เก้าโมงยี่สิบสี่นาที เข็มวินาทีหยุดนิ่งอยู่ที่เลขสิบสองพอดิบพอดี ไม่ขาดไม่เกินไปจากนั้น ความเงียบยังคงดำเนินต่อไป บางทีเธออาจคิดว่าผมไม่ได้ใส่ใจกับสิ่งที่เธอกล่าว ผมอาจเป็นเพียงคนที่ใส่นาฬิกาเพื่ออยากให้คนรู้ว่ามีนาฬิกา หรืออาจเป็นคนที่เพิกเฉยต่อชีวิตสามัญดาษดื่น ไม่ให้ความสำคัญกับสิ่งใกล้ตัว หรืออาจกล่าวได้ว่าผมเป็นคนไม่ละเมียดกับชีวิต เราผ่านร้านหนังสือพิมพ์ที่หัวถนนเจ็ด เลี้ยวขวาและกำลังจะผ่านร้านโคมไฟ 

อดีตร้านหนังสือเก่า ร้านที่เจ้าของสนใจหนังสือมากกว่าสิ่งอื่นใด เธอมองร้านนั้นแล้วเหมือนฉุกคิดอะไรบางอย่าง ผมเหมือนรู้สิ่งที่เธอคิด อาจจะไม่ใช่ แต่อย่างน้อยมันก็สามารถทำให้ผมเดาได้ ..........

 (อ่านต่อได้อีกยาวๆ ในนิตยสารhappening มกราคม) 

จาก: นิตยสาร happening ฉบับที่ 23

คอลัมน์ : short story

เรื่อง: 10 เดซิเบล

ภาพประกอบ:jin gumade