ตอนแรกที่ถ่ายเห็นแค่ว่าหมายืนพิงผนังหลบความร้อนของเที่ยงวันในเขตแดนของเงาอันน้อยนิด

แต่พอเข้าไปใกล้ๆ...  

มันมีแค่ 3 ขา

รอยยับย่นบนใบหน้า, พื้นผิวหนังขรุขระ, ขาหายไปหนึ่ง

คงพอเล่าเรื่องราวในช่วงชีวิตของมันได้เพียงบางส่วน

เห็นแล้วอยากบอกกับมันว่าา 

<<นายมันเท่ห์จริงๆว่ะ..>> 

 ถ่ายภาพนี้มาแล้วนึกถึงปกซีดีที่ชอบมากอีกปกนึงของวงร็อคระดับตำนาน ALICE IN CHAINS แฮะ!

มันเป็นร้านลาบเล็กๆในซอยลาดพร้าว อยู่ฝั่งตรงข้ามกับยูเนี่ยนมอล  ชื่อร้านลาภมีทรัพย์(โปรดสังเกตุตัวคำว่า 'ลาบ' ใช้คำว่า 'ลาภ' แทนซึ่งให้ความหมายได้2ทาง +อวยพรตัวเองให้ค้าขายร่ำรวยไปในตัว) และสิ่งแรกที่ผู้คนที่สัญจรในเส้นทางนั้นจะสัมผัสได้กับบางสิ่งบางอย่าง มันคือออร่าสีแดงที่ทอแสงส่องประกายคลอบคลุมอยู่ทั่วร้าน ไล่ตั้งแต่ป้ายชี้เข้าร้านลาบ, หลอดไฟและสติ๊กเกอร์ชนิดอาหารที่ตู้กระจก และป้ายร้านลาบตัวอักษรพลาสติก.. แต่ที่จี๊ดสุดๆของร้านก็คือโคมไฟหน้าร้านนี่แหละ ถังลิตรไส่น้ำมันหรือไส่เลือดทำลาบก็ไม่ทราบได้ แต่พอแปะสติ๊กเกอร์สีแดงเจาะตัวอักษรแล้วเก๋ไก๋สุดๆ D.I.Y.ทำเอง ง่ายๆสอดรับเศรษฐกิจพอเพียง สุดท้ายขอบอกว่าเจ๊แกออกแบบร้านได้แซ่บอีหลีเด้อ!

(บอกอีกทีดี.ไอ.วาย.คือ)

D.I.Y. ย่อมาจาก do it yourself = แปลแบบรวมๆง่ายๆก็คือการซ่อมแซมหรือ ปรับปรุงเปลี่ยนแปลงอะแดพใหม่สามารถทำได้ด้วยด้วยตัวเองโดยไม่แคร์ช่าง(ช่างแม่ง) ยกตัวอย่างโคมไฟเจ๊ร้านลาบ มีชิ้นเดียว_พรอพพากานด้าไม่มีขายหรอก.